Ontmoet Caroline Lawrence (BIT magazine voorjaar 2002)

Londen, Engeland, 18 mei 2000. Voor het eerst zit ik met een redacteur van een uitgeverij te lunchen in een Italiaans restaurant. Een van mijn dromen is uitgekomen. Ze gaat een serie van zes boeken uitgeven, genaamd De Romeinse Mystenes, en dat vanwege één manuscript: De dieven van Ostia. Eerlijk gezegd vlieg ik vanavond naar Ostia voor een korte, goedkope trip van één dag. Het zal mijn eerste bezoek aan het havenstadje bij Rome zijn sinds dertig jaar. Ik ben een beetje duizelig van opwinding (en van een glas champagne), maar een bittere espresso maakt mijn hoofd weer helder. Ik plaats het kleine kopje op het schoteltje, bedank mijn redacteur voor de heerlijke lunch en zeg dat ik mijn vliegtuig moet halen. 'Ik hoop dat je Flavia ontmoet,' zegt ze als ik me omdraai om te zwaaien. Wat raar om zoiets te zeggen, denk ik als ik naar de metro loop.

Ostia, Italië, 19 mei 2000. Ik geniet van een heel andere lunch dan die van gisteren. Het is een prachtige lenteochtend en ik zit in het oeroude theater van Ostia water te drinken en een sappige groene appel te eten. Ik heb de hele ochtend op het terrein rondgelopen, de sfeer geproefd, notities gemaakt en foto's genomen. Ineens zie ik een groepje Italiaanse schoolmeisjes touwtjespringen op het toneel. Ik kijk naar een van de meisjes, die wat blonder is dan de anderen en een beetje een wildebras. Opeens hoor ik weer de woorden van mijn redacteur: Ik hoop dat je Flavia ontmoet. Ik moet slikken en ga rechtop zitten. Het is d'r!

Het is Flavia!
Zal ik een foto nemen?
'Carpe diem,' zeg ik tegen mijzelf. `Pluk de dag.'
Ik adem diep in en ga op de meisjes af. In mijn slechte Italiaans probeer ik uit te leggen dat ik een boek aan het schrijven ben. De meisjes zwermen om me heen terwijl ze door elkaar kletsen. Dan vraag ik of ik ze mag fotograferen. Ik neem een paar groepsfoto's en een van de meisjes fotografeert mij met de groep. Ik maak ook een foto van 'Flavia' alleen. Ze glimlacht me allerliefst toe.

Later, terwijl ik op een schaduwrijk plekje onder een pijnboom zit, dichtbij de plek waar Flavia's huis zou hebben gestaan, denk ik aan hoe ik schrijver ben geworden.

Ik ben opgegroeid in Californië, maar toen ik zestien was stuurden mijn ouders me op een studiereis naar Europa. Toen zag ik Rome voor het eerst. En ik had een heerlijke middag in Ostia.
Later, toen ik in Zwitserland werkte in het jaar voor ik ging studeren, stuurden mijn ouders me twee boeken die mijn leven zouden veranderen. Het eerste was een historische roman, die zich afspeelde in het oude Griekenland: The Last of the Wine (Het laatste van de Wijn) van Mary
Renault. Het tweede was een vertaling van de Ilias van Homerus. Dat was meer dan 3000 jaar geleden geschreven, maar het klonk allemaal zo modern dat ik besloot Grieks te gaan studeren, alleen al om te kijken of ze echt zo hadden gesproken! Op de universiteit schreef ik me in voor lessen Grieks.

Later studeerde ik aan de universiteit van Cambridge en uiteindelijk bleef ik in Engeland. Ik trouwde, kreeg een zoon en gaf Latijn op een basisschool. Hoeveel ik ook van lesgeven hield, de wens om te gaan schrijven werd steeds groter. Ten slotte besloot ik maar gewoon vroeg op te
staan, om een uur per dag te schrijven. Ik las boeken over schrijven en luisterde naar cassettes. Ik werd steeds zekerder van het feit dat ik een schrijver zou worden. Maar waar moest ik over schrijven?

Mijn jongere zus zegt dat ze het zich niet meer herinnert, maar het was haar idee. 'Waarom schrijf je niet iets voor kinderen,' zei ze, 'wat zich afspeelt in Pompel gedurende het oude Romeinse Rijk?' Fantastisch, waarom had ik daar niet aan gedacht? De ideeën kwamen steeds sneller. Mijn hoofdpersoon moest een meisje worden. Ze zou niet in Pompel wonen (maar wel de uitbarsting van de Vesuvius meemaken). Ze zou wonen in Ostia en haar vader zou zeekapitein zijn, zodat ze overal heen kon reizen. Ze zou mysteries ontrafelen zoals de heldin uit mijn kindertijd, de fictieve detective Nancy Drew. In het oude Rome waren meisjes van zestien vaak al getrouwd en hadden ze kinderen, dus ik moest mijn detective een stuk jonger maken: negen of
tien. En ik zou haar wat speciale vrienden geven om de mysteries te helpen oplossen.

Terwijl ik onder de boom zit in Ostia op die prachtige lentedag en luister naar het briesje in de pijnbomen, denkend aan de profetische woorden van mijn redacteur, weet ik dat dit het begin is van een heerlijk avontuur. Niet alleen voor Flavia, maar ook voor mij!

Read this in English

Some Author Interviews

Aug 2001Nov 2001April 2002Oct 2004